Het JoodjeOp de stoep van den dokter wischte Bennie de tranen van zijn gezicht en knipperde met gezwollen oogen tegen de felle zon. Toen stapte hij de als uitgegloeid dorre grijs arduinen treedjes af en sloeg den weg in naar huis. Het was warm en windstil , over de tuinschuttingen der huizen, ze mochten wel villa's heeten, vond Bennie, hingen vol en zwaar de bloeiende seringen, in het rijke loof der kastanjes waren alle kaarsen ontstoken, langs de witte muren,